George, specialist van zijn eigen leven
Mijn accu was altijd leeg. Nu is hij bijna de hele dag vol
George Verhagen (59) uit Maastricht is iemand die altijd in beweging is. Al 36 jaar getrouwd met zijn vrouw, vader van twee volwassen kinderen en trotse opa van twee kleinkinderen. Hij werkte bij MOSA, Nedcar en een tijdje in de sloop in de kraanmachine. Hij is van alle markten thuis. In 2015 kreeg hij een ernstig ongeluk dat twee zware jaren met zich meebracht. Maar George krabbelde op “Dat zit er bij mij in. Ik pak alles met twee handen aan.
Aan de slag, maar dan anders
Na zijn ongeluk in 2015 pakte hij in 2018 de draad weer op. Een vriend stelde voor dat de baan van keukenmonteur, drie dagen per week, perfect bij George zou passen. En zo begon hij opnieuw met alles wat nog mogelijk was. Naast zijn werk doet hij tien uur per week vrijwilligerswerk: fietsen opknappen voor mensen die ze goed kunnen gebruiken. De fietsen krijgt hij via de handhaving, wanneer ze na een bepaalde periode niet zijn opgehaald. George knapt ze op en geeft ze vervolgens door aan mensen die het minder breed hebben. “Fietsen opknappen deed ik vroeger al graag. Na mijn ongeluk vroeg iemand of ik het weer wilde proberen, en zo rolde ik er opnieuw in. Goed voor m’n hoofd, goed voor m’n handen. Je leert altijd bij.”
Weer een klap
George wandelt graag met de hond. Begin 2024 merkte hij dat zijn puf afnam. “Opeens kon ik geen vijf minuten meer lopen.” Daarnaast had hij last van hartritmestoornissen en stond hij onder controle bij de cardioloog. Een scan bracht duidelijkheid, maar anders dan verwacht: ernstige longemfyseem.
“Dat was weer een klap. Maar ik dacht meteen: het is er, ik kan het toch niet veranderen. Wat kan ik dán doen?” Zijn vrouw, die zelf astma heeft, stond naast hem. George vond het vooral moeilijk om de rollen te zien omdraaien. Opeens moest thuis voor hém gezorgd worden en dat vond hij zwaar.
Meteen actie ondernemen
Zijn schoonbroer had goede ervaringen bij Ciro en daarom gaf George zelf bij de arts aan dat hij aangemeld wilde worden. “Ik wil leren hoe ik hiermee om kan gaan.”
De arts zag inderdaad de toegevoegde waarde en vond dat dit traject goed bij George zou passen. Binnen vier maanden kon hij starten.
“Ik kwam hier gemotiveerd binnen. Ik wilde weten: wat kan ik doen, wat moet ik leren, en hoe haal ik het onderste uit de kan? Want zo heb ik altijd geleefd.”
Handvatten die verder gaan dan alleen conditie
Bij Ciro kreeg George precies wat hij zocht: duidelijke handvatten, structuur, uitleg en vooral rust in zijn hoofd. Eerder kreeg hij paniekaanvallen wanneer hij buiten adem raakte. Bij Ciro leerde hij omgaan met die angsten en kreeg hij ademhalingstherapie. “Ik haalde wel adem, maar niet in het juiste tempo.”
De begeleiding maakte een groot verschil.
De fysiotherapeuten hebben George echt wakker gemaakt. Ze trekken aan de rem als dat nodig is. “Ik moest leren: genoeg is genoeg. Even rust nemen. Want vroeger bleef ik maar doorgaan.” En hij merkt het onmiddellijk: “Mijn accu was altijd leeg. Nu is de accu bijna de hele dag vol.”
Binnen Ciro heeft George geleerd zijn angsten weg te nemen, te stoppen als het niet gaat, aan te geven wat hij nodig heeft én te blijven bewegen. “Want dat is goed voor je longen.”
Levenslust terug
George voelt zich weer levenslustig. “Ik pak wat ik pakken kan. Je bent nooit te oud om te leren, zei mijn moeder al.” Hij hoopt lang te blijven leven met wat hij nu weet. “Misschien komt er een terugval, dat kan. Maar ik weet nu wat me te doen staat.”
Zijn advies voor anderen is duidelijk: “Ga alleen als je gemotiveerd bent. Trek alles uit de kast. Neem ieder advies aan en kijk hoe je het kunt toepassen. Uiteindelijk moet je het zelf doen. Werk aan jezelf. Dat is het.”